Kalabalığın Sessiz Fısıltısı

[haberci]

Kalabalığın Sessiz Fısıltısı​

Gözlerin kalabalıkta kaybolur bazen,
Yalnız bir ruhun yankısıdır sessizce,​

Kalabalık içinde bir damla gözyaşı,
Dokunur içten içe, derin bir sızıyla.

Aşina yüzler geçer, birbirine yabancı,
Sessiz sözler dökülür, dilden duymadan,​

Kalabalığın ortasında bir an durursun,
Kalp bağları çözer, yalnızlığa dolanır.

Bir tebessüm ararsın, dostça, içten,
Ama bulamazsın, sadece anlık bir gölge,​

Kalabalığın içinde yitip giden bağlar,
Fısıldar sessizce, ruhun derinliklerine.

Ve bil ki, bu yalnızlık içinde bile,
Her adımın yankısı var bir yerde,​

Kalabalığın sesinde kaybolsa da sesin,
Ruhun hep bir bağ kurar, derinden, sessizce.