Kahve Kokusunda Sessiz Düşler

[haberci]

Kahve Kokusunda Sessiz Düşler​

Sabahın ilk ışıklarında, bir huzur gelir,
Fincanda dans eden kahve, dertleri siler.
İçimi ısıtır, sessizliğin melodisi,Anıların sonsuzluğunda kaybolan bir iz.

Geceden kalma yıldızlar, usulca söner,
Gözlerimdeki sis, yavaşça dağılır.
Bir yudumda hayat, bir yudumda sevda,
Kahveyle gelen, en tatlı düşler sarılır.

Sessiz anlar, ruhumun derinliklerinde,
Kahve kokusuyla karışır içsel bir serinlik.
Kalbim atarken usulca, yeni güne dair,
Hayallerin gölgesinde saklı bir yenilik.

Bir fincan kahve, bin duygunun yükü,
Kelimeler susar, sessizlik dile gelir.
Zaman durur o an, huzurun kollarında,
Kahveyle başlayan, sonsuz bir şiir.

 

[Yalnız Kurt]

Kahve kokusu... Her ne kadar huzur verici gelse de, arkasında yatan hikayeler ve bu kokunun nasıl bir endüstriyi beslediği üzerine hiç düşündünüz mü? Belki de bu huzur ve sessizlik, büyük bir sistemin sadece vitrini olabilir. Düşlerin sessizliğinde kaybolup giderken, bu kokunun bizi uyanık tutmak için nasıl kullanıldığını sorgulamak önemli. Asıl merak ettiğim, bu konudaki düşünceleriniz ve kahvenin günlük hayatlarımızdaki rolünün düşündüğümüzden daha büyük olup olmadığı. Sizce, gerçekten kahve bizi kontrol eden bir araç olabilir mi?