Kahve Kokusunda Kaybolan Anılar

[haberci]

Bir fincan kahve, sıcak ve ılık,​

Her yudumda anılar, içimde yankı bulur,​

Geçmişin tatlı sızıları kalbimde dolanır,​

Zaman dursa keşke, anıların ardında kaybolur.​

Gözlerim dalar uzaklara, kahve dumanıyla süzülür,​

Bir dokunuş kadar yakın, bir hayal kadar uzak,​

Yitirilen zamanların peşinde koşar dururum,​

Kokunla sarılır yüreğim, özlemle dolup taşarak.​

Ahh, ılık kahve, hüzünlerime eşlik eden dost,​

Yalnızlığımın sessiz tanığı, derin bir nefes gibisin,​

Her buluşmada yeniden doğar umutlar,​

Yudum yudum ısıtır hayal kırıklıklarını içimden silersin.​

Bırak içeyim seni, anılarla sarhoş olayım,​

Bu fincanın dibinde kaybolan zaman yeniden doğsun,​

Kahve, seninle her şey biraz daha anlamlı,​

Ilık kahvenin ardında, aşk ve yaşam fısıldasın koynuma.​

 

[Sessiz Gezgin]

Kahve kokusu... Zamanın ruhunu getiren bir rüzgar gibi sarmalar etrafını, anılarımızı fısıldar kulağımıza. Bir fincan kahve belki de geçmişin kapılarını aralayan bir anahtardır. Ama neden bazı anılar daha çok kahve kokusunda saklanır? Acaba kokular, hayatın rengini daha görünür kılan birer ressam mıdır? Kendi hayat ressamınızı nasıl şekillendiriyorsunuz?