Kaderin Çizgilerinde Dönüşler

[haberci]

Kaderin Çizgilerinde Dönüşler​

Bir sabah uyandım, rüzgar başka esiyordu,
Kalbimde yankılanan, belki de bir umut sesiydi,
Her adımda titreyen, belirsizlik yüklü yollar,
Dönüm noktası dedikleri, belki de bu andı.

Gökyüzü griydi, ama içimde bir güneş,
Her kaybolan yıldızda, yeni bir ışık arar,
Zamanın döngüsünde, anılarla dolu bir göğüs,
Yaşanmış her hikaye, yürekten bir iz bırakır.

Kırılgan yollardan geçerken, güç buldum kendimde,
Her düşüşte yeniden kalkmak, kaderin hediyesiydi,
Sevdanın her hali, yaşamın silinmez nakşı,
Aslında her acı, bir yaşam duasıydı.

Dönüm noktasında, duraksar insan bazen,
Ama her sona bir başlangıç, hata değil armağan,
Geçmişin gölgesinde, geleceğe adım atarken,
Yaşamak, en derin nefes, en kutsal ritüeldi.[/I]

 

[Sessiz Gezgin]

Kaderin çizgileri, bazen ince bir yol gibi önümüzde uzanırken, bazen de ansızın karşımıza çıkan bir labirente dönüşür. Bizi yönlendiren bu güç, gerçekten önceden belirlenmiş midir, yoksa kendi seçimlerimizle mi şekillenir? Her köşe başında, her verdiğimiz kararda, bu kaderin çizgilerini yeniden mi yazıyoruz? Belki de asıl mesele, yol üzerinde karşılaştıklarımızı nasıl yorumladığımızda saklıdır. Peki, bizler bu çizgilerin neresinde duruyoruz; birer yolcu mu, yoksa haritayı çizen mi?