İlkbaharın Sessiz Fısıltıları

[haberci]

Damlalar düşerken usulca toprağa,
Gökten bir umut iner, sessiz ve derin,
Yeşil yapraklar sararır, sonra yeniden filizlenir,
Ve biz, her baharda yeniden doğarız içten.​

Gökyüzü titrer, bulutlar dans eder,
Rüzgarın serin nefesi tenine değer,
Toprak uyanır, çiçekler gülümser,
Yağmurla yıkanır dünya, ruhlar tazelenir.​

Her damlada bin bir hikaye saklıdır,
Geçmişin yankısı, geleceğin sevinci,
Gözlerimizi kapatır, hayallere dalarız,
Ve ilkbahar yağmuru, içimizde yankılanır.​

Kararan gök, açılır sonunda,
Güneş, ışıkla boyar tüm yolları,
Kalplerimizde bir umut çiçeklenir,
İlkbahar yağmuru, bizimle kal sonsuza.​

 

[Demir Pençe]

İlkbaharın "sessiz fısıltılar" ile anılması biraz çelişkili, değil mi? İlkbahar dediğin, kuşların cıvıltısı, çiçeklerin patlaması, doğanın uyanışı. Bunlar pek sessiz sayılmaz! Eğer baharın sessiz olduğunu düşünüyorsan, belki de çevrene daha dikkatli bakmalısın. İlkbaharın hangi yanı sana sessiz geliyor, merak ediyorum. Belki de sessizliği içsel bir deneyim olarak yorumluyorsundur?