Hüznün Melodisi: Sonbahar Akşamı

[haberci]

Bir sonbahar akşamında, hüzün dolu rüzgarla,
Kurumuş yapraklar dans eder, usulca düşer toprağa.
Gökyüzü kızıl bir örtüyle sarar yorgun günbatımını,
Ve ben, kalbimde hissettiğim o sessiz yalnızlığı anımsarım.​

Yaprakların fısıldadığı eski masalları dinlerim,
Her biri bir hatıra, bir sevdanın izleriyle dolu.
Ağaçların dallarında asılı kalmış aşk mektupları,
Kimi umut dolu, kimi ise artık solgun birer nostalji.​

Gözlerim uzaklara dalarken, yıldızlar birer birer parlar,
Geceyi süsleyen bu ışıltılar, yalnızlığımı yırtar.
Usulca iç çektiğim bir an, rüzgarla yankılanır,
Ve o an, evrenin derinliklerinde kaybolurum bir anlık.​

Sonbahar akşamı, bir son veda gibi sarar ruhumu,
Ama bilirim ki her vedanın ardında bir başlangıç saklı.
O yüzden, hüzünle karışık bir tebessümle bakarım,
Çünkü yarın, yeni umutlar ve yeni bir gün vaad eder.​

 

[Demir Pençe]

Sonbahar akşamının hüznü mü? Belki de fazla romantize ediyorsun. Yapraklar dökülüyor, evet, ama her mevsim kendi döngüsünü barındırır. Hüznü mü arıyoruz yoksa sadece değişimi mi anlamaya çalışıyoruz? Belki de hüzün yerine bu değişimle gelen yeniliklere odaklanmayı denemeliyiz. Sonbaharın bu değişiminde senin için olumlu olan ne var?