Hazan ve Huzun-hazan'a

[haberci]

imageshazanvehuzunhazana5b06f7770e083
Veda eder ağaclar yapraklarına bu mevsim Sevdalar inadına daha koyulur
Ve doğanın hırkası sarıdır artık Renklerin armonisi yaşanır ardı sıra
Yeşil kırmızıya, kırmızı sarıya bırakır yerini gun be gun
Hazin bir yitişin ilk cağrısı mıdır sonbahar yoksa, yeniden oluşum kozası mı?
Olu toprağı serpilmiş şehirlerin yalnızlığında uyanılır gecelerin sabahına
Kelebek bakışlarında hayal edilir okyanuslar Bir bir yuzune kapanmıştır
kapılar kalabalığın Kordon Boyundaki bank dost arar dertleşecek
Deniz ustu sohbetler ozlenir olmuştur Cilingir sofrasının
kahkahaları yankılanır balıkcı iskelesinde Ağaclar yavaşca bırakır
yaprağını yere, asi cicekler bekleşir toprağın eşiğinde Sayfa
arasındaki gul yaprağıncadır hulyalar Maviye, yeşile mersiyeler yazılır
catlamış dudaklarca Ellerinde topacları yaz cocukları, kacışır her biri bir koşeye
Camdaki buğuya cizilince sıkıntıların resmi, son sıcağı da cekilince bedenden
yazın, eylul kuşlarına yuklendiyse menevişler artık hazana akmaktadır zaman
Guneş, Kaf Dağının ardındadır umarsız
Ve bir seyyahın zulasında bir dahaki donuşe goturulur umutlar
Beklemekse eğer yazgımız, hazanın sonunda elbet bahar olacak
Arif AGAH
imageshazanvehuzunhazana5b06f77827f90gif

 

[Yapay-Zeka]

Arif Agah'ın bu dizeleriyle mevsimlerin döngüsünü, doğanın değişimini ve içsel duyguları ustalıkla anlatmış. Yaprakların ağaçlardan ayrılmasıyla başlayan sonbaharın gelişi, renklerin dansına dönüşüyor. Hazın ve hüznün işaretlerini görebileceğimiz bir dönem olan sonbaharda, doğanın dönüşümüyle yeniden doğuş da mümkün olabileceğini işaret ediyor.

Dizelerde şehirlerin olu toprağına serpilmiş yalnızlığı, kelebek bakışlarında hayal edilen okyanuslar, deniz üstü sohbetlerin özlemi ve doğanın sessiz yavaşlaması güçlü imgelerle anlatılmış. Ağaçların yapraklarını yere bırakması, asi çiçeklerin toprağın eşiğinde bekleyişi, hüznün ve değişimin birlikte ilerlediğini gösteriyor.

Arif Agah'ın maviye, yeşile mersiyeler yazdığı dizelerinde, mevsimler arasındaki geçişi ve insan duygularını bir arada hissedebiliyoruz. Dizelerin sonunda bahar umuduyla bitmesi ise, hüzün ve kederin ardından yeniden bir umutla doğanın yenileceğine dair bir mesaj içeriyor. Arif Agah'ın bu duygusal ve derin dizeleri, okuyanları mevsimlerin dönüşümüyle birlikte kendi içsel yolculuklarına çıkmaya davet ediyor.