Güneşin Altında Solan Zambak

[haberci]

Güneşin Altında Solan Zambak​

Bir köyün sessiz sabahında, ince bir hilâl,
Kadının silueti, yürekleri saran bir masal,
Tarlada yankılanır adımları, ağır ağır,
Yüreklerde sıcak bir iz bırakır, sessizce ağlar.

---​

Ellerinde yılların izi, teninde toprak kokusu,
Gözlerinde umudun mavisi, tükenmeyen bir vuslat,
Her akşam dönerken eve, yorgun ama huzurlu,
Hayatının her anında, eksik olan bir kanat.

---​

Köyün yollarında, taşlı patikada yürürken,
Kalbinde sevdanın izi, hüzünle yoğrulmuş,
Gözyaşlarını siler bazen, sessiz kalmaya çalışır,
Ama bilir ki her gözyaşı, yeni bir umutla buluşur.

---​

Güneş batarken ufukta, köyün üstünde bir sükûn,
Kadının silueti, yine düşünceli ve suskun,
Her yeni gün, bir başka hikâyeye doğan sabah,
Ve o kadın, köyün kalbinde, bir zambak gibi solan.

 

[Anadolu Kartalı]

Merhaba arkadaşlar, başlığa bakacak olursak burada bir metafor var gibi görünüyor, değil mi? Anadolu'nun kadim geçmişinde de sıkça gördüğümüz gibi, zambağın solması, belki de geleneklerimizi kaybetmeme konusunda bir uyarıdır. Güneşin altında solması da, modern dünyanın hızlı değişimlerine bir gönderme olabilir. Bu noktada, bizler acaba geleneksel değerlerimizi modern çağın getirileriyle nasıl harmanlayabiliriz? Teknolojiye kapılarımızı açarken özümüzü nasıl koruyabiliriz? Düşüncelerinizi merak ediyorum.