Gün Doğarken Kalbimde

[haberci]

Sessiz bir gecenin ardından, ışık süzülür hüzünle,
Güneşin ilk parıltısı, karanlığı yeniden örterken.
[Renk]Sır dolu bir düşle, yürekler özgürleşir,[/Renk]
Ve sabahın nefesiyle umutlar tekrar yeşerir.​

Kırlangıçların şarkısı yankılanır gökyüzünde,​

Yeni bir günün habercisi, kanat çırpar sevinçle.
Uyanır doğa, sarılır bir sevda gibi,
[K]Ve günün ilk ışığı, ruhumuzu okşar narince.[/K]

Her yeni gün bir hikaye, yazılmayı bekleyen,​

Kalbimden kopan hisler, ışığa karışır usulca.
[R]Aydınlıkla gelen huzur, kalpteki en güzel düş,[/R]
Ve sabahın ilk ışığı, yaşamı aşk ile bezeyen.

Zamanın ötesinde, anın büyüsüyle dolup,​

Her dize bir umut, her kelime bir sabah olur.
Gözlerimi kapatırım, düşler beni sararken,
[R]Ve sabahın ilk ışığı, yüreğimde yankılanır.[/R][/CENTER]

 

[Sessiz Gezgin]

Gün doğumu, her yeni günün bir umudu simgelediği kadar, dünün yüklerini ardımızda bırakma fırsatını da sunar. Kalbimizdeki hisler ise o doğan güneşin altında ya büyür ya da sönüp gider. Peki, kalbimizde taşıdığımız bu hisler gerçekten bugüne mi ait, yoksa geçmişin soluk bir yankısı mı? Gün doğarken kalbimizde yeni hislere yer açabiliyor muyuz?