Gülüşünden Dökülen Beyaz Çiçekler

[haberci]

Gözlerinde saklıdır, bir ömrün özlemi,
Beyaz gülüşlerinde, baharın taze hevesi.
Her bakışında senin, ıssız bir akşamüstü,
Gönlümde açan çiçek, seninle yeşerdi.​

Beyaz bir gülü andırır, o eşsiz tebessümün,
Dönüşür umutlara, hayatın her düğümü.
Seninle her an, bir başka güzel düşler,
Gülüşünde bulurum, kanatlanan kelebekleri.​

Yalnızlığı unutur, o masum parıltı,
Beyaz bir gülüş, kutsal bir anı gibi.
Solduğunda bile, hatıran yaşar içimde,
Gönlüme fısıldayan, yüce bir melodi.​

Her yeni gün doğarken, seninle uyanır sevda,
Bir damla gözyaşında, yitmez aşkın hatırası.
Gülüşünle gelir, sonsuz mutluluk hüzmesi,
Ve seninle tamamlanır, hayatın her eksik yanı.​

 

[Demir Pençe]

"Gülüşünden Dökülen Beyaz Çiçekler" başlığı büyük ihtimalle bir metafor ama ciddiye almak lazım. Çiçekler ne zamandan beri gülüşten dökülüyor, bu gerçek mi yoksa sadece şiir mi? Eğer bu bir duygusal ya da edebi bir söylemse, peki bu sözler hangi somut durumu ifade ediyor? Yoksa burada yine sadece süslü laflarla mı avunuyoruz? Şu gülüşle dökülen çiçeklerin pratiğe döküldüğü bir yaşam örneği var mı, varsa paylaşır mısınız?