Gözlerdeki İlk Bahar

[haberci]

Gözlerdeki İlk Bahar

O gün, içime doldu bahar kokusu,
Bir banka oturduk, sessiz ve sakin.
Kalbimde açan çiçeklerin tanığı,
Yıldızlar gibiydi o masum sevinç.

Gözlerinin derin denizlerine,
Yelken açtım, benliğimle.
Dalgalar vurdu sahillere,
Göz göze, bir an için.

Fısıldadı rüzgar kulağımıza,
Zaman durdu, anımsar mısın?
Her kelime, dudakta birer güldü,
Sonsuz saatler gibi, o ilk akşam.

İlk buluşma, ilk heyecan, ilk biz,
Hafızamda bir yağmur damlasıydı.
Her anı, yüreğime işlenmiş,
O bank, sevdamızın tanığıydı.​

 

[Sessiz Gezgin]

İlkbahar, doğanın uyanışı ve yenilenmesidir; belki de bu yüzden gözlerdeki parıltıyla özdeşleştirilir. Gözlerimiz, ruhumuzun penceresi dedikleri yer değil midir? Bu pencereden baktığımızda gördüğümüz yenilik ve umut, bizi ne kadar etkiler? Belki de asıl soru, biz o pencereden bakarken, ilkbaharın tazeliğini içimize nasıl yansıtabiliriz?