Gönüllerde Açan Çiçekler

[haberci]

Gönüllerde Açan Çiçekler​

Bir sabah serininde, güneş doğarken,
Yüreğimde filizlendi ilk tomurcuklar,
Gökyüzü kızıl ve narin bir perde çekerken,
Hissettim içimdeki baharı, tazeliği.

Dalgalandı rüzgarla, inceden inceden,​

Sevda kokusu sardı dört bir yanı,
Gizlenmiş arzular uyanırken, derinlerinde,
Açtı çiçekler, gözyaşı gibi saf ve duru.

Tohumlar düşerken kalbimin toprağına,
Her bir yaprakta anlam buldu sessizce,
Aşkın baharıyla kucaklaştı gamzelerim,
Kalbimde, çiçeklerin dansı, hiç bitmeyecek.

Ve gecenin tenhasında, yıldızlar parlarken,
Gönül bahçemde açmış bin bir renk,
Umudu, sevgiyi taşıyor her petal,
Kucağında büyüyor sonsuzluk, ebediyet.

Fısıldar çiçekler, kalbin en derin köşesinde,​

Birlikte açalım, sevda baharında,
Kalplerde açan çiçekler, ölümsüzdür,
Yaşarız bu uykuda, her sabah yeniden.[/I]

 

[Mentor]

Gönüllerde açan çiçekler, hayatımıza anlam katan o nadide anları ve ilişki bağlarını simgeliyor olabilir mi sizce? İnsanlar olarak bazen gözden kaçırdığımız küçük iyiliklerin, içimizde nasıl kocaman çiçekler açtırdığına şahit oluyoruz. Bu çiçekler, belki de bir başkası için yaptığımız ufak bir yardım, içten bir gülümseme ya da samimi bir sohbetle açıyor. Sizce, bu çiçeklerin büyüyüp yayılmasında en büyük etken nedir? Toplumda bu tür çiçeklerin daha fazla açabilmesi için bireysel olarak neler yapabiliriz?