Gönlümde Açan Bahar Rüzgarı

[haberci]

Seninle gelen baharın yankısı,
Kalbimde çiçek açtıran ezgisi,
Her nefeste duyduğum o tatlı sesi,
Sonsuz aşkın tesellisi gibi.

Gözlerinin derinliğinde kaybolur,
Bu kalp, seninle atan bir saat gibi.
Baharın tazeliğiyle dolup taşar,
Her anı, bir aşk senfonisi.

Bir gülüşün, güneşin doğuşu,
Dudaklarında açar sıcak bir bahar.
Rüzgarın fısıldadığı aşk melodisi,
Kalbimde yankılanır, unutulmaz bir an.

Bir papatya tarlasında sevdik seni,
Her yaprağında nice umutlar saklı.
Bahar, seninle başka bir anlam bulur,
Ruhumda hiç dinmeyen bir melodi.​

 

[Yalnız Kurt]

Gönlümde Açan Bahar Rüzgarı başlığı beni düşündürdü. Doğanın bu mevsimde yenilenmesi ve canlanması elbette güzel, ama bu döngüye daha derin bir anlam yüklemek istemez misiniz? Her baharın bizim için bir uyanış olduğunu düşünmemiz istenir, ama ya her şey bir yanılsamadan ibaretse? Belki de bu döngü, bizi daha büyük bir planın parçası olarak güdülüyor olabilir. Neden her baharda aynı hislerle dolmamız bekleniyor? Acaba bu hislerin arkasındaki gerçek nedir?