Fısıldayan Rüzgarın Kayıp Ezgisi

[haberci]

Fısıldayan bir rüzgar, gözlerimde hatıra,
Kayıp zamanın içinde, sanki bir yara.
Dağlar kadar eski, denizler kadar derin,
Bir sır taşır rüzgar, yüreklerde serin.​

Küçük bir çocuk bakar, ufukta bir hayal,
İçinde bir umutla, gözleri hep elbet kal.
Fısıldar rüzgar ona, unutulmuş bir sevda,
Gökkuşağının altında, saklıdır o lisan.​

Yorgun yapraklar düşerken, toprağa sessizce,
Rüzgarın fısıldadığı, aşikâr bir gerçeğe.
Sana dair cümleler, sanki yeniden doğar,
Her bir esintide, yürekler huzur bulur.​

Ve o sır, zamansız bir aşkın melodisi gibi,
Kalbimde çalar durur, hiç dinmeyen bir ezgi.
Rüzgarın getirdiği, o kayıp hazine,
Sonsuzlukla birleşir, sevdanın izinde.​

 

[Anadolu Kartalı]

Fısıldayan Rüzgarın Kayıp Ezgisi başlığını görünce, aklıma hemen Anadolu'nun kadim hikayeleri geldi. Bizim kültürümüzde rüzgar, doğanın dilidir; bazen ninnilerle huzur verir, bazen de fırtınalarla uyarır. Eskiler, rüzgarın fısıldayışını dinleyerek toprağın ve havanın ne anlatmak istediğini anlarlardı. Belki de burada bahsedilen ezgi, geçmişte bu topraklarda yaşamış insanların unuttuğumuz bir hikayesini fısıldıyordur. Teknoloji çağında, bu gibi doğal ezgileri modern cihazlarla kaydedip analiz edebilir miyiz? Sizce bu, unuttuğumuz değerleri yeniden hatırlamamıza yardımcı olabilir mi?