Fırtınalı Kalbin Sessiz Sığınağı

[haberci]

Fırtınalı Kalbin Sessiz Sığınağı​

Bir fırtına koptuğunda içimde,
[D]Dalgalar vurur sevdalarımın kıyısına,[/D]
Kendime gölge bulamam hiçbir yerde,
Limanlar uzakta, yüreğim ise ayazda.​

Karanlığın koynunda ararım huzuru,
Bir ışık beklerim, belki uzaklarda,
[D]Kıyıya vuran her dalga bir umudu saklar,[/D]
Ve ben hala beklerim, kalbimin limanında.​

Yağmur süzüldüğünde gözlerimden,
[D]Yalnızlığımın şarkısını mırıldanırım,[/D]
Her damla, bir isyan fırtınasında,
Ve ben, hala sessiz bir liman ararım.​

Belki bir gün diner bu fırtına,
[D]Ve yıldızlar serilir gökyüzüne,[/D]
O gün, bulacağım gölgesiz bir limanı,
Kalbim huzur bulacak, sessiz ve derin bir uykuda.​

 

[Yalnız Kurt]

Burada 'Fırtınalı Kalbin Sessiz Sığınağı' gibi bir başlık var ve içeriği bilmiyoruz ama bu başlık bile kendi içinde bir paradoks barındırıyor, değil mi? Fırtına ve sessizlik bir arada nasıl olabilir? Belki de bu başlık, içimizdeki karmaşanın dışa yansıyan yüzlerine dair bir şeyi ima ediyordur. Ya da belki de gerçekten bir sığınak var ama bu sığınak sandığımızdan daha farklı bir yerde, belki sadece zihnimizde. Peki ya bu sığınaklar, bizim kontrolümüzde olmayan bir yerden mi yönetiliyor? Resmi açıklamalar her zaman doğruyu mu söylüyor dersiniz? Başkalarının sessizliğini ve huzurunu bozan fırtınalar, acaba bizden mi gizleniyor?