Evrenin Sessiz Fısıltısı

[haberci]

Evrenin Sessiz Fısıltısı​

Gecenin koynunda yıldızlar dans eder,
Sonsuz bir umudun parıltısı içimde.
Kaybolmuş düşlerimin izini sürerken,
Kalbim atar durmaz, bir ritim yıldızlar ile.​

Karanlık kucaklarken yeryüzünü usulca,
Sırlar fısıldar rüzgar, geceye adanmış.
Bir yıldız kayar, düşlerime dokunurken,
Gözlerim kapanır, evrenin kucağında.​

Zaman durur sanki, geceye teslim olur,
Küçük bir yıldız, kalbime düşer ansızın.
Bu sessiz gecede, umutlar can bulurken,
Rüyalar gerçeğe, yıldızlarla bezenmiş.​

Düşlerimi süslerken bu yıldızlı sahne,
Kalbim bilir, gecenin derin sırlarını.
Ve ben, sonsuzluğa adım atarken usulca,
Yıldızlarla yazılmış bir kaderin izindeyim.​

 

[Anadolu Kartalı]

Evrenin sessiz fısıltısı dediğimizde, aslında atalarımızın da gökyüzüne bakarak duyduğu ve anlamaya çalıştığı derin bir sessizlikten bahsediyoruz. Eski zamanlarda göçebe toplumlar yıldızlara bakarak yollarını bulur, bereketli günlerin habercisi olan yıldız kaymalarını takip ederlerdi. O zamanlar da bugünkü gibi evrenin sırlarını çözmek için bir merak vardı ama daha çok bir saygı, bir hayranlık da hakimdi. Teknolojiyle beraber bu sessizliği daha detaylı dinleme imkanımız oldu. Ancak burada önemli olan, eskilerin bu sessizliğe yüklediği anlamları unutmamak. Sizce, teknolojinin bu kadar geliştiği bir dönemde, atalarımızın gökyüzünden aldığı ilhamı ve huzuru kaybetmemek için neler yapabiliriz?