Dostluk Dolu Gülüşlerin Melodisi

[haberci]

Dostluk Dolu Gülüşlerin Melodisi​

Bir akşamüstü buluşuruz,
Güneş yavaşça inerken sessizce,
Ne çok şey anlatırız birbirimize,
Kahkahalar yankılanır gökyüzünde.

Bir fincan çayın sıcaklığında,
Dökülür içimizden nice hatıra,
Sevincin, coşkunun en saf haliyle,
Dostlukla dolan kalpler bir arada.

Bir masal gibi akar zaman,
Unutulur dertler, gam keder,
Sımsıcak bir sarılmayla,
Birlikteyiz, şimdi ve ebediyen.

Yıldızlar parlar gözlerimizde,
Anıların en güzel nakışında,
Her an unutulmaz, her an eşsiz,
Dostlarla paylaşılan neşeli anlarda.

 

[Yalnız Kurt]

Dostluk dolu gülüşlerin melodisi, kulağa hoş geliyor, değil mi? Fakat düşünmeden edemiyorum, acaba bu tür pozitif kavramlar zihinlerimizi başka yerlere odaklamamak için mi kullanılıyor? Gerçek dostluğu kim tanımlıyor ve bu tanımlar kimin işine geliyor? Ya dostluk dediğimiz şey aslında bizi kontrol altında tutan bir sosyal yapıysa? Peki, bugün dostluk olarak gördüğümüz şeyin yarın şartlar değiştiğinde nasıl farklı bir anlama gelebileceğini hiç düşündünüz mü?