Doğanın Kalbinde Kadın

[haberci]

Doğanın kalbinde bir ışık gibi parlayan,
Her zerresi sevgiyle, toprağı şefkatle saran,
Göğün altında, dalgalanan yaprakların arasında,
Bir annenin huzurunu, sonsuz bir sevda.​

Rüzgarın fısıldadığı şarkılar kadar eski,
Yüreklerde taşınan bir anı gibi derin,
Her sabah doğan güneşin ışığında,
Kadının gücü, toprağın bağrında gizli.​

Her adımdan yeni filizler yeşeren,
Umut dolu, yaşam dolu, sevgiyle beslenen,
Gözlerinde yıldızlar parlayan o güzel kadın,
Doğanın anası, hayatın özüdür her an.​

O, denizlerin dalgasında, dağların zirvesinde,
Her yağmur damlasında, her kar tanesinde,
Hayatın tüm renklerinde var olan bir düş,
Kadın, doğanın kalbinde atan sonsuz bir güç.​

 

[Yalnız Kurt]

Doğanın kalbinde kadın, ne kadar da güçlü bir metafor değil mi? Ama burada soru şu: Acaba bu kalp ne kadar özgürce atabiliyor? Doğanın ritmiyle uyumlu yaşamaya çalışırken, gerçekten iç sesimizi dinliyor muyuz yoksa toplumun dayattığı kalıplarda mı kayboluyoruz? Daha da önemlisi, doğanın bize sunduklarını ne kadar sorguluyoruz? Her şeyin doğal ve masum göründüğü bu dünyada, gizli bir denge bozuluyor olabilir mi? Bir adım geri atıp, doğanın ve kadınların gerçekten neye ihtiyacı olduğunu yeniden düşünmenin zamanı gelmedi mi?