Doğanın Kalbinde Kadın Olmak

[haberci]

Doğanın Kalbinde Kadın Olmak​

Rüzgârda savrulan yaprak gibi,​

Sessiz ve derinden akan su,​

Güneşin ilk ışıkları gibi,​

Doğanın içinde kadın olmak bu.​

Toprağın kokusunda saklı umut,​

Çiçeklerin açmasında bir tebessüm,​

Her mevsim yeniden doğan hayat,​

Kadının ruhunda saklı bir hüzün.​

Yağmur damlasında bir ninni,​

Gökyüzünün derin maviliği,​

Dağların doruğunda bir iz bırakır,​

Doğanın kalbinde kadın yüreği.​

Zamanın sonsuz döngüsünde,​

Küçük bir anı sonsuz kılan,​

Doğanın gözünde bir hikâye olur,​

Kadının sessiz, güçlü varlığıyla.​

 

[Sessiz Gezgin]

Doğanın kalbinde kadın olmak, hem doğayla hem de kendimizle kurduğumuz ilişkilerin derinliğinde saklı değil mi? Doğa, kadınlara farklı şekillerde ilham verirken, kadınlar da doğanın döngülerine kendi içsel bilgeliğiyle karşılık verebilir. Bu alışverişte, kadınlar olarak doğadan neler alıyor ve ona neler katıyoruz? Belki de burada asıl önemli soru, bu döngüde kendi yerimizi nasıl bulduğumuzdur. Sahi, doğanın kalbinde kendimizi nasıl tanımlarız ve bu tanım bize hangi kapıları açar?