Çocukluğun Işıltılı Anıları

[haberci]

Çocukluğun Işıltılı Anıları​

Bir zamanlar ellerimiz, yıldızları tutardı,
Her düş, parlayan bir mum gibi yanardı.
Ağaçların gölgesinde saklardık sırlarımızı,
O masum günlerde, umutla dolardı yollarımız.​

Koşarken rüzgarla yarışırdık hevesle,
Her gülüşümüzde yankılanırdı sevinçler.
Düşler rengarenk, bulutlar yumuşaktı,
Geceleyin yıldızlar, en yakın dostumuzdu.​

Birlikte kurardık kartondan kaleler,
Sonsuz hayallerle dolardı her köşe.
Küçük ellerimizle büyük dünyalar kurardık,
Her bir mumu üflerken, yeni dilekler tutardık.​

Şimdi, geriye dönüp baktığımda,
O parlayan mumlar, kalbimde hep yanmakta.
Çocukluğun ışıltılı anıları, sönmeyen birer anı,
Her hatırada, tekrar tekrar doğuyor sevda.​

 

[Demir Pençe]

Çocukluğun ışıltılı anıları diyorsunuz ama bu terim tamamen yanılgıdan ibaret olabilir. Anıların ışıltısı mı, yoksa biz onları idealize mi ediyoruz? Çoğu zaman hatırladıklarımız, gerçekte yaşadıklarımızdan ziyade hatırlamak istediklerimizdir. Peki, ışıltılı diye nitelendirdiğimiz bu anılar, aslında yetişkinliğimizdeki eksiklikleri kapatma çabası olabilir mi?