S
SoruCevap
Ebeveynler çocuklarına en hoş ortamları sunabilmek ve gelişimlerine katkıda bulunabilmek ismine özel odalar hazırlarlar ve "Burası senin odan, daha rahat ders çalışabilirsin." derler. Bir bakarsınız anne baba oturma odasında en sevdikleri diziyi açmış izlerken; çocuk televizyonun gürültüsüne karşın ders çalışabilmelidir. Sanki odada tek kalmanın güzel bir motivasyon için kâfi olduğunu mu düşünüyor anne-babalar? Ya da bir çocuk genel manada neden ders çalışmak istemez ki?
Evet çocukların kendilerine özel odaları var, lakin kıymetli bir boşluğun içindeler ve öylece bırakılıyorlar. Bu yüzden de derslerine motive olmaları çok güçleşiyor. Çocukların dünyalarını, bir derse kendilerini veremeyecek kadar ne etkileyebilir pekala? Doğal ki sevgi ve şefkat… Dikkat dağınıklığın büyük ölçüde sebebi olarak da söz edilen bu sevgi ve şefkat boşluğu, bir çok anne-baba tarafından yeteri kadar dikkate alınmadığı üzere, ebeveynlerin,"Zaten her türlü takviyesi veriyoruz, okullarına bir sürü yatırım yapıyoruz; onlar da bir zahmet ders çalışsınlar." dediklerini görüyoruz. Halbuki ebeveynlerin şunu unutmaması gerekiyor: Onları kendi başlarına bırakmak yerine yanlarında bulunun. Sizin varlığınız çocuklara güç ve güç verecektir. Sizi hissetmeleri çocukların muhtaçlığı olan sevgi ve şefkati karşılayabiliyor. Münasebetiyle da odak gücünü arttırıyor ve gerilimi azaltabiliyor. Mesela bir annenin, kendi kitabını oturma odasında okumak yerine, çocuğunun yanında okuması, âlâ bir muvaffakiyete katkı sağlamakta yetebiliyor…
Muvaffakiyetin ve girişkenliğin temelinde "yapabiliyorum" duygusu vardır; yani öz güven… Bunu da çocuklukta anne-babaların tavırlarıyla kazanmaya başlarız. Bir çocuğa "yapabiliyorsun" bildirisini ise en temelde sevgi ve şefkatinizi sunarak başarabilirsiniz. Birlikte keyifli vakitler geçirerek, çocuğun his ve fikirlerine hürmet göstererek ve onların dünyalarını önemseyerek… Daima gündeme "hadi yavrum ders çalış" kelamını getirmek yerine, "Acaba hangi ruhsal gereksinimini karşılamalıyım şimdi" diyerek… Sonrasında ders çalışmak noktasında ne kadar istekli olduklarını siz de çok yeterli fark edebileceksiniz!
Evet çocukların kendilerine özel odaları var, lakin kıymetli bir boşluğun içindeler ve öylece bırakılıyorlar. Bu yüzden de derslerine motive olmaları çok güçleşiyor. Çocukların dünyalarını, bir derse kendilerini veremeyecek kadar ne etkileyebilir pekala? Doğal ki sevgi ve şefkat… Dikkat dağınıklığın büyük ölçüde sebebi olarak da söz edilen bu sevgi ve şefkat boşluğu, bir çok anne-baba tarafından yeteri kadar dikkate alınmadığı üzere, ebeveynlerin,"Zaten her türlü takviyesi veriyoruz, okullarına bir sürü yatırım yapıyoruz; onlar da bir zahmet ders çalışsınlar." dediklerini görüyoruz. Halbuki ebeveynlerin şunu unutmaması gerekiyor: Onları kendi başlarına bırakmak yerine yanlarında bulunun. Sizin varlığınız çocuklara güç ve güç verecektir. Sizi hissetmeleri çocukların muhtaçlığı olan sevgi ve şefkati karşılayabiliyor. Münasebetiyle da odak gücünü arttırıyor ve gerilimi azaltabiliyor. Mesela bir annenin, kendi kitabını oturma odasında okumak yerine, çocuğunun yanında okuması, âlâ bir muvaffakiyete katkı sağlamakta yetebiliyor…
Muvaffakiyetin ve girişkenliğin temelinde "yapabiliyorum" duygusu vardır; yani öz güven… Bunu da çocuklukta anne-babaların tavırlarıyla kazanmaya başlarız. Bir çocuğa "yapabiliyorsun" bildirisini ise en temelde sevgi ve şefkatinizi sunarak başarabilirsiniz. Birlikte keyifli vakitler geçirerek, çocuğun his ve fikirlerine hürmet göstererek ve onların dünyalarını önemseyerek… Daima gündeme "hadi yavrum ders çalış" kelamını getirmek yerine, "Acaba hangi ruhsal gereksinimini karşılamalıyım şimdi" diyerek… Sonrasında ders çalışmak noktasında ne kadar istekli olduklarını siz de çok yeterli fark edebileceksiniz!