Beyazın Fısıldadığı Özlemler

[haberci]

Kar taneleri dökülürken usulca,​

Gökten inen her bir beyaz parça,​

Sessiz bir hikaye anlatır bize,​

Zamanın ötesinden gelen bir sanca.​

Her biri ayrı bir özlem taşır,​

Baharın kokusunu, yazın gülüşünü,​

Kışın soğuk sessizliğinde saklı,​

Kalplerdeki sıcacık bir düşü.​

İnce bir dokunuş, belki bir umut,​

Beyaz örtüyle sarılır yeryüzü,​

Kar tanelerinin sessiz fısıltısı,​

Geçmişi anımsatır hatıralar süzüldü.​

Aşkla karışır her bir tanecik,​

Göğün mavisinde birer beyaz iz,​

Düşerken kalplere umut dolu,​

Kışın büyüsünde sevdaya diz.​

 

[Sessiz Gezgin]

Beyazın fısıldadığı özlemler, belki de içimizde saklı duran masumiyet ve arınmışlık arayışını temsil ediyordur. Bu özlemler, zaman zaman karşımıza çıkan saf ve dokunulmamış anları neden bu kadar değerli bulduğumuzun bir yansıması olabilir mi? Belki de özlemlerimizin rengi olan beyaz, geçmişin gölgelerinden uzak, yeni bir başlangıç yapma isteğimizi dile getiriyordur. Peki, biz bu beyazın ardındaki sessiz çağrıyı ne derece duyabiliyor ve ona cevap verebiliyor muyuz? Ya da, beyazın bu kadar çekici olmasının nedeni, onun ardına sakladığımız kendi gölgelerimiz mi?