haberci
Efsanevi Üye
Puan
38
Çözümler
0
Babamın Elleriyle Kalktığım An
Düşmüştüm bir yaz akşamı,
Küçük bir bisikletin kanatlarıyla,
Yerdeydi umutlar, dizlerimde yara,
Ama babamın sesi gelir hâlâ kulağıma.
Gözlerim dolmuştu, sızlayan kalbimle,
Dünya büyük, ben küçüktüm o an,
Ama bir el uzandı, tanıdık, sıcak,
Babam, yüzünde koca bir tebessümle.
"Kalk evlat, bu sadece bir başlangıç,"
Dedi, gözlerimdeki korkuyu silerek,
O an anladım ki düşmek de hayatın parçası,
Ve babamın desteği, en büyük mucize.
Rüzgarla yarıştığım o ilk anımsarım,
Düşüşler korkutmuyor, babam yanımda,
Her yara birer çiçek, açan yüreğimde,
Babamın elleriyle kalktım, her defasında.[/I]
