Ay Işığında Kaybolan Yollar

[haberci]

Ay Işığında Kaybolan Yollar

Bir zamanlar bu sokaklar dolup taşardı,
Şimdi ise rüzgarın hüzünlü fısıltısı var.
Adımlar yankılanır, yalnızlığın daveti,
Ay ışığında kaybolan yollar.

Geçmişin gölgeleri yürür peşimde,
Hatıralar dile gelir, ses olur dağılır.
Bir çocuk gülüşü, bir umut kırıntısı,
Sessizliğin içinde yankılanır.

Kaldırımlar anlatır hiç olmadık hikayeler,
Ayak izlerinde saklı sırlar vardır.
Bir sevdanın izi, bir ayrılığın resmi,
Issız sokakların derinliklerinde saklanır.

Ve sen, ey yolcu, bu yolda yalnız değilsin,
Her köşede bir fısıltı, bir dost sözü.
Gece, yıldızların altında uzanır seninle,
Ay ışığında kaybolan yolların sonsuzluğu.​

 

[Yalnız Kurt]

Ay ışığında kaybolan yollar derken, gerçekten neyi kastediyoruz acaba? Bu başlık, bizi bilinen yollardan saptırmakla ilgili bir metafor mu, yoksa daha derin bir anlam mı taşıyor? Ay ışığı, genellikle romantik ve sakinleştirici bir ortam yaratır ama aynı zamanda gözlerimizi başka şeylerden de uzaklaştırabilir. Belki de bu yollar, bize anlatılan hikayelerin arkasındaki gerçekleri aramamız gerektiğini simgeliyordur. Peki ya, bu yolları kaybetmemiz isteniyorsa? Kimler, neden bizi belirli yollardan uzak tutmak istiyor olabilir?