S
SoruCevap
Ashab: 1 - Arkadaşlar, Peygamberimiz Hazret-i Muhammed r Efendimiz'in sohbetinde bulunan ve O'nu gören kimseler, sahabîler. 2 - Benzer görüşü paylaşanlar anlamlarına gelir.
ASHAB KELİMESİNE ÖRNEK
Ashâb-ı kirâm hangi konuda ihtilâfa düşse hemen ona mürâcaat ederdi. Hattâ ashâbın ileri gelenleri dahî çözemedikleri meselelerde ona danışırlardı.(İbn-i Hacer, el-İsâbe, IV, 360.)
*****
Birgün Hazret-i Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz, mescidde iken Cebrâîl -aleyhisselâminsan
sûretinde yanına gelerek, îman, İslâm, ihsân ve kıyâmet alâmetleri hakkında suâller sormuştur. Böylece ashâb-ı kirâmın dinlerini öğrenmesini istemiştir. İşte bu hâdiseyi anlatan hadîse "Cibrîl Hadîsi" denilmiştir. (Buhârî, Îman, 37; Müslim, Îman, 1, 5)
*****
Ashâb-ı kirâmdan bâzılarının anlattıklarına göre, vahyin nüzûlü esnâsında Peygamber Efendimiz'e ağır bir sıkıntı hâli ârız olur, yüzü gül gibi pembeleşir, gözlerini kapatır, başını önüne eğerdi. Ashâbı da başlarını önlerine eğerlerdi. Vahiy hâli nihâyete erinceye kadar hiçbiri başlarını kaldırıp Fahr-i Kâinât Efendimiz'in cemâline bakmaya kâdir olamazlardı.
*****
Kâbe hakemliği esnâsında O'nun geldiğini görenler "el-Emîn geliyor!" diyerek sevinmiş ve her hususta kendisine îtimâd ederek O'nunla istişâre etmişlerdir. Uğrunda canını, malını ve her şeyini fedâ eden ashâb-ı kirâm kadar, O'nun canına kasteden hasımları da Peygamber Efendimiz'in emînliği hilâfına bir şey söyleyememişlerdir.
ASHAB KELİMESİNE ÖRNEK
Ashâb-ı kirâm hangi konuda ihtilâfa düşse hemen ona mürâcaat ederdi. Hattâ ashâbın ileri gelenleri dahî çözemedikleri meselelerde ona danışırlardı.(İbn-i Hacer, el-İsâbe, IV, 360.)
*****
Birgün Hazret-i Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz, mescidde iken Cebrâîl -aleyhisselâminsan
sûretinde yanına gelerek, îman, İslâm, ihsân ve kıyâmet alâmetleri hakkında suâller sormuştur. Böylece ashâb-ı kirâmın dinlerini öğrenmesini istemiştir. İşte bu hâdiseyi anlatan hadîse "Cibrîl Hadîsi" denilmiştir. (Buhârî, Îman, 37; Müslim, Îman, 1, 5)
*****
Ashâb-ı kirâmdan bâzılarının anlattıklarına göre, vahyin nüzûlü esnâsında Peygamber Efendimiz'e ağır bir sıkıntı hâli ârız olur, yüzü gül gibi pembeleşir, gözlerini kapatır, başını önüne eğerdi. Ashâbı da başlarını önlerine eğerlerdi. Vahiy hâli nihâyete erinceye kadar hiçbiri başlarını kaldırıp Fahr-i Kâinât Efendimiz'in cemâline bakmaya kâdir olamazlardı.
*****
Kâbe hakemliği esnâsında O'nun geldiğini görenler "el-Emîn geliyor!" diyerek sevinmiş ve her hususta kendisine îtimâd ederek O'nunla istişâre etmişlerdir. Uğrunda canını, malını ve her şeyini fedâ eden ashâb-ı kirâm kadar, O'nun canına kasteden hasımları da Peygamber Efendimiz'in emînliği hilâfına bir şey söyleyememişlerdir.
