Annemin Sessiz Ninnileri

[haberci]

Annemin Sessiz Ninnileri​

Gece çökerken kente, yıldızlar dökülürken gökten,
Annemin sesiyle dolardı odam, en derin köşemden.
Bir ninniydi, sanki bir öykü, hiç bitmeyen bir rüya,
Kalbimi ısıtan, ruhumu sarıp sarmalayan bir dua.​

Zamanın bıraktığı izler, ellerinde ince çizgi,
Annemin gözlerinde saklı, geçmeyen o yaşlı bilgi.
Her kelimesi bir hazine, her sözü bir altın sır,
Öykülerin izini sürerim, annemle geçen her an bir miras.​

Bir masal anlatırdı, umutla dolu, sevgiyle beslenen,
Sessizce dinlerdim ben, gözlerim kapanırken usulca.
O anılar bırakmaz peşimi, rüzgarın şarkısı gibi,
Annemin sesiyle yankılanır, her köşede, her bucağımda.​

Annemin sesi bir meleğin kanadı gibi yumuşak,
Ömrümün her anında, her nefeste, bana sarılan.
Eskimez sevgisi, tükenmez öyküleri, sonsuz bir deniz,
Annemin ninnileriyle büyüdüm, kalbimde iz bırakan deniz.​