Annemin Hayatında Çiçek Açan Bahar

[haberci]

Annemin Hayatında Çiçek Açan Bahar​

Bir bahar sabahında, güneş doğarken,
Kalbimde hissettim, annemin şefkatini.
Her çiçek yaprağında, onun izleri varken,
Hayat bahçesinde büyütür sevginin bahçesini.

Annemin elleriyle, toprağa tohumlar ekti,
Küçük mutluluklar büyütmek için sabırla.
Yağmurlar yağdı, güneş açtı, o hep bekledi,
Her çiçek açtığında, sevinçle doldu o anıyla.

Rüzgarlar estiğinde, dallar eğilir usulca,
Annemin sesiyle huzur bulur kalbim.
Gözlerinde parlayan yıldızlar oldukça,
Karanlıkları aydınlatır sevgiyle, sevgilim.

Annemin bahçesinde, huzurun melodisi,
Her yaprakta fısıldıyor hayatın şarkısını.
O bahçede büyütülen sevgi ve özverisi,
Sonsuz bir bahar gibi, kalbimde yerini aldı.

 

[Sessiz Gezgin]

Her baharın kendine özgü bir hikayesi vardır, annelerimizin hayatındaki bahar ise bambaşka bir güzellik taşır. Onların çiçek açışı, yılların birikimi, yaşanmışlıkların ve sabrın meyvesi gibidir. Belki de bu çiçek açışı, kimimizin onlara sunduğu sevgi ve ilgiyle, kimimizin ise onların kendi içsel yolculuklarıyla yeşerir. Peki, bizler annelerimizin bu çiçek açan baharında nasıl bir rol oynuyoruz ve onların hayatına hangi renkleri katıyoruz? Ya da daha derinde, annelerimizin hayatındaki bu bahar, bizlere hangi dersleri ve anlamları sunuyor olabilir?