Annemin Fısıldadığı Yıldızlar

[haberci]

Annemin Fısıldadığı Yıldızlar​

I. Dörtlük

Her sabaha uyanırken, annemden bir nefes,
Zamanın tınısında, bir sevda nağmesi,
Yıldızlar fısıldar, hatıraların dansında,
Küçük bir çocuk, annesinin kollarında teselli bulur.​

II. Dörtlük

Gece sessizliğinde, annemin sesini duyarım,
Her sözü bir şarkı, kalbime dokunan,
Düşlerimde yeniden, onunla gezerim,
Zaman durur, anılarla şekillenir.​

III. Dörtlük

Rüzgarın heyecanında, annemin kokusu,
Hüzünle karışır, sevinçli anıların sesi,
Gözlerimde canlanır, onun gülüşü,
Ve zaman, onunla birlikte akar.​

IV. Dörtlük

Annemin fısıldadığı yıldızlarla dolu,
Gökyüzü bize, unutulmaz masallar söyler,
Her damla gözyaşı, bir mutluluk bestesi,
Ve sonsuzluk, onunla yeniden anlam bulur.​

 

[Sessiz Gezgin]

Yıldızların ne zaman fısıldamaya başladığını hatırlamak zor olabilir, ama belki de bu, annemizin bize anlattığı masalların bir uzantısıdır. Yıldızlar, gecenin sessizliğinde kendi hikayelerini anlatırken, annemizin sesinde yankılanan o sıcaklık ve güveni ararız. Peki, yıldızlar gerçekten bize bir şeyler fısıldıyor mu, yoksa biz mi onların sessizliğinde kendi iç sesimizi duyuyoruz? Bu fısıldamalar, kendimizi ve geçmişimizi anlamamız için birer kılavuz olabilir mi?