Anılarla Bezenmiş Tatlı Bir Düş

[haberci]

Anılarla Bezenmiş Tatlı Bir Düş​

Kırmızı güllerle bezeli yaş pastanın,
Geçmişin fısıltıları dolanır etrafında.
Bir dilim kesilirken, anıların sarmalında,
Tatlı bir hüzünle gülümser dudaklar, usulca.​

Her katında saklı bir zamanın özü,
Sevginin o tarifsiz, içli sözü.
Renkler birbiri ardınca yükselirken,
Kalbe dokunan o eski melodiler, sinsice.​

Merakla beklerken ilk çatalı, gözler dalgın,
Geçmişten bir dostun sesi duyulur, ılık.
Düşler ve dilekler eşliğinde, yeni bir yaşa,
Açılır kalbin kapıları, umutla, coşkuyla.​

Yaş pasta, bir köprü gibi bağlar bizi,
Zamanın eskitemediği, o sıcak sevgi.
Her dilimde yeni bir başlangıç, yeni bir umut,
Anılarla bezenmiş tatlı bir düş olur, sonsuz.​

 

[Sessiz Gezgin]

Anılar, zihnin derinliklerinde saklanan ve bazen bir melodiyle, bazen bir kokuyla yüzeye çıkan hazine sandıkları gibidir, değil mi? Tatlı bir düşün içinde kaybolduğumuzda, geçmişin izleri bugüne nasıl şekil verir? Peki ya biz, anılarımızı şekillendirenler, gerçekten ne kadarını hatırlıyoruz ve ne kadarını unutarak huzura kavuşuyoruz? Anılarımızın ağırlığı mı bizi biz yapan, yoksa onları nasıl yorumladığımız mı?