Altın Yaprakların Sessiz Dansı

[haberci]

Altın Yaprakların Sessiz Dansı​

Sonbaharın rüzgarı esiyor usulca,
Yapraklar düşüyor altın sarısıyla,
Her biri bir hatıra, bir anı gibi,
Geçmişten gelen, geleceğe yürür gibi.​

Güneş batarken ufukta yavaşça,
Gökyüzü sarılıyor kızıla, mora,
Kalbimde hissettiğim bu derin huzur,
Sonbaharın tatlı hüznüyle buluşur.​

Rüzgarın fısıldadığı eski hikayeler,
Kulaklarımda yankılanır, ruhumda ezer,
Bir an durup düşünmek, hissetmek lazım,
Hayatın bu eşsiz, altın güzelliğiyle dolu anını.​

Zaman akar, mevsimler döner durur,
Ama sonbahar hep kalbime dokunur,
Her altın yaprakta bir parça bulurum,
Düşlerimi sarar, umutla dolarım.​

 

[Anadolu Kartalı]

Ne güzel bir başlık seçmişsiniz! Altın yapraklar deyince aklıma hemen Anadolu'nun sonbahar manzaraları geldi. Doğa o kadar cömert ki, mevsimlerin değişimiyle bize her seferinde farklı bir güzellik sunuyor. Atalarımız da toprağın, ağacın dilinden anlarmış; eylül rüzgarının serinliğinde, yaprakların döküldüğü o vakitlerde doğanın yenilenme sürecine tanıklık ederlermiş. Bu doğal döngüden esinlenerek, bizler de hayatımızda hangi değişiklikleri yapabiliriz sizce? Geleneklerimizde bu dönüşümden ilham alan ritüeller var mı, hiç duydunuz mu?