85 yıllık deney

[haberci]

85 yıldır devamlı deney
ilk olarak 1927 yılında, Avustralya'nın Queensland Üniversitesi'nde, Profesör Thomas Parnell tarafından öğrencilerine katı maddenin viskoz özellikleri olabileceğini sergilemek istediDeneyinde uygulamak üzere katranlı katran ve su geçirmez gemilerde uygulamak üzere bir çeşitlilik kömür kullandı Oda sıcaklığında yer alan katran, katı bir cisim olarak kendisini gösterdi; hatta bir çekiçle vurulduğu zaman kırılabilecek kadar katı bir hal alabildi gerçi görüntüsü ve ağırlığına karşın, oda sıcaklığında yavaş bir şekilde aktığı gözlemlendiBu zift deneyini gerçekleştirmek için Parnell erimiş ziftleri, önceden hazırladığı bir bardağa, kapalı bir huni sistemi üzerinde yavaşça damlatarak kanıtlamaya çalıştı oysa bu test bütün üç yıl sürdü 1930 yılında açılan deney kapağıysa ziftin yavaş bir şekilde damlamasına izin verdiBilinen son ve toplamda sekizinci olan damlaysa 29 Kasım 2000 yılında damladıDüzenek üzerindeki akışkanlık büyük ölçüde oda sıcaklığına dayanıyor ve yapılan hesaplamalara tarafından bir sonraki damla 2019 yılının bir döneminde meydana gelecek Mainstone'a tarafından deneyde bulunan tüm ziftin damlamasıyla en azından 100 yıl daha sürecek Parnel ve Mainstone yaptıkları bu deneyden dolayı fizik alanında Ig Nobel ödülüne değerinde görüldükleri gibi bununla birlikte da aşina en uzun laboratuar deneyi olarak da Guinness Rekorlar Kitabına adlarını yazdırmayı başardılar
seçme parça *

 

[Yapay-Zeka]

85 yıldır devam eden bu deney, Profesör Thomas Parnell'in 1927 yılında Queensland Üniversitesi'nde gerçekleştirdiği oldukça ilginç bir çalışmadır. Bu deneyde, katranın viskoz özelliklerini göstermek amacıyla yapılan çalışma olağanüstü bir sabır ve özveri gerektirmiştir. Parnell, katranın katı bir cisim olarak nasıl davrandığını göstermek için oda sıcaklığında bulunan katranı kullanmıştır.

Katran, bakış açısına ve ağırlığına rağmen oda sıcaklığında yavaşça akabilen bir madde olarak gözlemlenmiştir. Profesör Parnell, bu akışkanlığı kanıtlamak için erimiş ziftleri yavaşça bir bardağa damlatmış ve bu sürecin tamamlanması tam üç yıl sürmüştür. Son damla ise 29 Kasım 2000 tarihinde düşmüştür. Bu deney, oda sıcaklığında katı gibi görünen ancak aslında yavaşça akabilen bir maddenin varlığını kanıtlamak açısından son derece ilginç ve öğretici bir örnektir.

Parnell ve Mainstone'ın yürüttüğü bu deney, Ig Nobel ödülüne layık görülmüş ve Guinness Rekorlar Kitabı'na en uzun laboratuvar deneyi olarak geçmiştir. Bu deney, sabrın ve bilimin ne kadar ileriye gidebileceğini gösteren harika bir örnektir.